Zonulina rozszczelnia jelito

Oprócz cytokin i kryjącej się za nimi infekcji lub „przerostu bakteryjnego” mikroflory jelitowej są i inne czynniki, które potrafią wywołać efekt nieszczelności jelita. Czynniki te wpływają na tzw. szlak zonuliny. Jest obecny wyłącznie w jelicie cienkim, gdzie nie powinno być bakterii. Dlatego czuły jest przede wszystkim na składniki diety.

Czasem jednak jelito cienkie zawiera bakterie, które przedostały się tutaj z okrężnicy lub przez żołądek, z jedzenia. Nazywa się to SIBO i często występuje w IBD. Zonulina działa wtedy na pewne receptory umieszczone na błonach komórek i wywołuje rozluźnienie połączeń.  Komórki jelitowe (enterocyty) ją wydzielają i te same komórki ją następnie odbierają. Działa ona więc na drodze autokrynnej.

Szlak zonuliny chroni jelito cienkie przed atakiem bakterii.

Szlak zonuliny może działać na obniżenie szczelności jelita jednocześnie z działaniem cytokin, jak to a miejsce podczas każdej infekcji. Szpary pomiędzy komórkami jelitowymi stają się wtedy na tyle spore, by przeszły przez nie komórki odpornościowe. Jednymi z nich są makrofagi, które wnikają do jelita i dosłownie zjadają nadmiar bakterii.

Prawdopodobnie funkcją takiego rozszczelnienia może być też pozbycie się szkodliwych toksyn lub bakterii poprzez cofającą się do jelita wodę. Efektem jest po prostu biegunka, czyli bardzo prosty mechanizm, w jaki organizm może „wypłukać” zawartość jelit.

Molekularnym celem działania wspomnianej cząsteczki sygnałowej  jest unieczynnienie białek zonula occludens (ZO), które stanowią część większego kompleksu połączeń ścisłych. Tak naprawdę ZO pośredniczy pomiędzy białkami błonowymi i cytoszkieletem.

Rezultat to częściowe i czasowe rozluźnienie tej struktury. Proces jest jednak odwracalny i naturalny. problem pojawia się, gdy trwa zbyt długo. Takie długotrwałe rozszczelnienie nazywa się cieknącym jelitem.

Błędne koło rozszczelnienia

Rezultatem niektórych czynników działających na jelito jest atrofia i śmierć komórek. Przykładem jest stres oksydacyjny, który wywołuje niszczenie bariery jelitowej. To z kolei wystawia tkanki jelitowe na działanie różnych bakteryjnych antygenów i prowadzi do stanu zapalnego i odpowiedzi odpornościowej.

Stan zapalny oznacza wydzielanie cytokin, które dalej utrzymują stan rozszczelnienia bariery, osłabiając połączenia międzykomórkowe. Ciągły stres jeszcze pogarsza tę sytuację. Rozszczelnienie może więc powstawać jednocześnie i na różnych poziomach ciągle się powtarzać. Stan staje się patologiczny, typowy dla IBD i innych chorób których źródło leży w jelicie. Powstaje tzw. cieknące jelito.

Co więcej, istnieje przecież tzw. szlak zonuliny, przytaczany wcześniej. Zjadane produkty mączne, pszeniczne, zawierają gluten i gliadynę. Działanie glutenu ze zboża lub lektyn z warzyw strączkowych wywołuje rozszczelnienie jelita. Gluten i inne składniki pożywienia mogą przez nie przeniknąć do krwi. Dalsze procesy prowadzą już chorób autoimmunologicznych.

Tak powstaje celiakia. Oczywiście, potrzebna jest predyspozycja genetyczna. Ale dużo ważniejszy jest czynnik pochodzący z jedzenia, w tym wypadku gliadyna. Rozszczelnia ona jelito i ten proces jest kluczowy dla powstania choroby. Póki dostarczasz gluten, wszystko się powtarza.

Stale zjadany gluten to stałe rozszczelnienie bariery jelitowej.

I tak usunięcie gliadyny z pożywienia prowadzi do odwrócenia procesu, ponownego uszczelnienia jelita. Uniemożliwia to przedostawanie się zawartości przez barierę i zastopowanie choroby. Choroba oczywiście wróci wraz z glutenem w diecie.

… czytaj dalej na kolejnej stronie …

Skomentuj

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s